"Киборлар жамиятининг аъзоси бўлган Нехлюдов никоҳланмаган ота-онадан туғилган, вояга етгач исловатхонадан паноҳ топган, охир-оқибат каторгага ҳукм қилинган Катерина Маслованинг тақдирида ўзини айбдор деб ҳисоблайди. Виждони олдида жавоб берар экан, у қизга яхшилик қилибгина ўзини маънавий азоблардан халос қилиши, керак бўлса унга уйланишга аҳд қилиши китобхонни инсон руҳининг нақадар улуғворлигини тан олишга чорлайди. Севимли адибимиз Асқад Мухтор таъбири билан айтганда, “Толстой – буюк халқнинг қалби ва овози, эзгулик ва мардлик тимсоли. У битмас-туганмас хазина, ҳамма жойда ҳозиру нозир виждон ҳакамидир. Бу – доимий ташналик, бир умр изланиш, руҳий безовталик. Қадимги юнонларнинг Гомер ҳақида айтган гапини Толстойга ҳам қўллаш мумкин: у шундай саховатли бойликки, қанча олишга қурбинг етса, шунча беради”